Wystąpienie: Paweł Śliz

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W tym roku Szkoła Podstawowa Nr 7 im. Wojska Polskiego w Krakowie obchodzi swoje 70-lecie. To jest moja szkoła. To są moje mury. To ta szkoła w tych murach mnie ukształtowała i wychowała. Tam poznałem swoich pierwszych przyjaciół, swoje pierwsze koleżanki. Tam poznałem pierwsze litery. Tam nauczyłem się czytać. Tam nauczyłem się liczyć. Tam nauczyłem się mówić po angielsku. Pamiętam pracownię biologiczną, w której były zwierzęta, które zabieraliśmy do domu na ferie i wakacje, by się nim opiekować. Pamiętam salę geograficzną z rozwijanymi mapami całego świata. Pamiętam też pracownię chemiczną i tajemnicze zaplecze, które nauczycielka zamykała na klucz. Ale przede wszystkim pamiętam nauczycieli, którzy codziennie w trudzie i znoju uczyli nas o świecie. Dziś, odwiedzając tę szkołę, spotykam jeszcze raz tych nauczycieli, tych samych, którzy mnie uczyli. I teraz dostrzegam to, że dla nich ta praca, bycie nauczycielem, to misja na całe życie. Dziękuję wam z całego serca, bo szkoła to przecież drugi dom dla nas, a potem dla naszych dzieci. A wy, nauczyciele, pakujecie dzieciom do plecaka wiedzę na całe życie.

(Poseł Roman Fritz: To jest tak wzruszające.)

Ja z tego mojego plecaka codziennie coś wyjmuję, codziennie z tej wiedzy korzystam. Dziś ta szkoła jest kolorowa, otwarta i uśmiechnięta. (Dzwonek) Ma nowe szatnie, łazienki, a ściany pięknieją z roku na rok. Kiedy spotykam swoje koleżanki i swoich kolegów z tamtego czasu, zawsze wspominamy siódemkę. Dlatego, moja szkoło, życzę ci kolejnych dobrych i pięknych lat. Dziękuję bardzo.

(Poseł Roman Fritz: Wzruszające.)